شعر عرفانی حضرت مولا

سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

چون آیینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغان

من محرم راز دل طوفانی خویشم

 

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمری پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکر خند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان به گرانجانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند "امین" بسته دنیا نیم

اما دلبسته یاران خراسانی خویشم

 

 

 

 

 

 

 

 


سلامتی  و تعجیل در فرج حضرت منتقم(عج)،

سلامتی نائب بر حقش

صلوات

/ 0 نظر / 22 بازدید